Komisja Europejska zatwierdziła belgijski program pomocy publicznej o wartości 2,04 mld euro na wsparcie pierwszej morskiej farmy wiatrowej w strefie Księżniczki Elżbiety (Princess Elisabeth Zone) na Morzu Północnym. To jeden z pierwszych programów dla morskiej energetyki wiatrowej zatwierdzonych na podstawie ram pomocy państwa dla Ładu przemysłowego na rzecz czystej energii (CISAF), przyjętych przez Komisję 25 czerwca 2025 r.
Farma ma mieć moc do 735 MW i wytwarzać do 2,6 TWh energii elektrycznej rocznie. Program będzie obowiązywał przez 20 lat. Wsparcie zostanie przyznane w konkurencyjnym przetargu, którego wynik spodziewany jest w czwartym kwartale 2027 r. Program zastępuje wcześniejszy belgijski mechanizm zatwierdzony w 2024 r. na podstawie tymczasowych ram kryzysowych i przejściowych, w ramach którego pomocy nie przyznano przed ustawowym terminem 31 grudnia 2025 r.
Pomoc ma formę miesięcznej zmiennej premii w ramach dwustronnego kontraktu różnicowego. Płatności opierają się na zdolności wytwórczej farmy, czyli na energii, którą mogła wyprodukować, a nie na jej rzeczywistej produkcji. Wytwórca otrzymuje dopłaty, gdy referencyjna cena rynkowa jest niższa od ceny z oferty, a gdy jest wyższa – zwraca różnicę belgijskim władzom. Według Komisji taka konstrukcja utrzymuje sygnały rynkowe i sprawia, że producenci nie otrzymują rekompensaty za produkcję w okresach ujemnych cen, zgodnie z unijnymi zasadami organizacji rynku energii elektrycznej.
Przetarg obejmie również kryteria wynikające z aktu w sprawie przemysłu neutralnego emisyjnie (NZIA) jako warunki kwalifikacji wstępnej. Oferenci będą musieli dywersyfikować łańcuchy dostaw turbin wiatrowych i głównych komponentów, aby ograniczyć zależność od importu spoza Europy.
Decyzja ma znaczenie nie tylko dla Belgii. Dwustronne kontrakty różnicowe stają się standardowym narzędziem wsparcia morskiej energetyki wiatrowej w Europie, także w Polsce, gdzie aukcja drugiej fazy zaplanowana jest na 2027 r. Zatwierdzona konstrukcja oparta na zdolności wytwórczej oraz kryteria odporności łańcucha dostaw pokazują, jak Komisja może oceniać podobne programy w innych państwach regionu Morza Bałtyckiego.








